Zamanımın büyük bir çoğunluğunu harcadığım bilgisayardan daha önemli şeylerin olduğunu kesinlikle biliyorum.Bir yakınımı kaybetmeden önce onları kaybettikten sonra vereceğim değerin aynısı şimdi veremeyeceğimi biliyorum.Çok iyi biliyorum.

Bu hayatta sürekli empati kurdum.Hiç güzel bir durum değil çünkü her empati benden bir ton gözyaşı götürdü.İnsanlara üzülüyorum.Dilencilere,çingenelere,aşık insanlara,her gün alın teriyle çalışıp 1 adım bile ilerleyemeyen insanlara,parasızlara,evsizlere,fakirlere,mutsuzlara..

Kendi mutsuzluğum,iç savaşlarım yetmezmiş gibi birçok insanın mutsuzluğu,üzüntüsü,acısı da bana yükleniyor sanki.Peki ben hiçmi gülmüyorum?

Hayır gayet normal gayet güzel bir hayatım var aslında.Dinlerseniz başlamak istiyorum.